"Εγώ ειμί ο ποιμήν ο καλός.Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων. (Ιωάν. κεφ. ι΄στοιχ.11)"

menu

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Το συγκλονιστικότερο κείμενο όλων των εποχών - Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος

Print Friendly and PDF Print Print Friendly and PDF PDF

Αγιογραφία Ι.Ν Παντανάσσης Πατρών

Το Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρν κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

   παραβολή το σώτου υο (Λουκ. ιε’. 11-32) εναι τό συγκλονιστικότερο κείμενο λων τν ποχν, τό ποο εναι σέ θέση, νά λλοιώσ μέ τήν δυναμική του καί τίς πλέον σκληρές καρδιές. νεώτερος γυιός «παναστατε», θέλει νά «πελευθερωθ» πό τά οκογενειακά δεσμά καί πό τήν πατρική κηδεμονία. Θέλει, πως λένε ο νέοι σήμερα, νά κάν τήν ζωή του. Γνωρίζει τι εναι λεύθερος καί πιθυμε νά κάν χρήση τς λευθερίας του, πως ατός ντιλαμβάνεται τήν ννοια το ρου. μως, τί κρμα! πάρχει να μπόδιο. Πατέρας... ζε. Δέν χει μοιράσει κόμη τήν περιουσία. Καί... ργε. Δέν ρχεται ρα του νά... φύγ. τσι λοιπόν γυιός «σκοτώνει» τόν Πατέρα.
«Πατέρα δέν μπορ νά περιμένω λλο. Δός μου τό μερίδιό μου, τό μερτικό μου, (πως θά λέγαμε μες σήμερα). Θέλω νά ζήσω τή ζωή μου».
   Ὁ Πατέρας δέν μπορε νά κάν διαφορετικά, σφίγγει τήν καρδιά του καί μοιράζει τό βιός του.πό τώρα ρχίζει πόνος το Πατέρα γιά τόν χαμό το παιδιο, χι γιά τήν πώλεια τς περιουσίας. Τό παιδί..., ψυχή το νός, το πολωλότος προβάτου. μως ρχίζει καί περιπέτεια το παιδιο. λευθερία, τό ραιότερο δρο το Πατέρα. λλά πρέπει νά ξέρς, νά σέβεσαι ατό πού χεις, γνωρίζοντας ποιός σο τό δωσε, καί τί σημασία χει γιά τήν ζωή σου. «Καί κατέφαγε τόν βίον ατο ζν σώτως...». Τραγική διαπίστωση καί δυνηρός τρόπος πού παρουσιάζεται. «Τά ψώνια τς μαρτίας θάνατος», θά επ πόστολος Παλος (Ρωμ. στ’. 23). γυιός «πεθαίνει», φο χασε τά προνόμια καί τά γαθά πού το δωσε Πατέρας. μως ζε Πατέρας. Δέν ζε πλς κάπου μακρυά, που δυνώμενος γιά χρόνια θεωρε  τό παιδί του χαμένο καί πεθαμένο. Τί συγκλονιστικό! Ζε μέσα στήν καρδιά το σώτου παιδιο. λα χάθηκαν. Μένει γλυκιά παρηγοριά, γάπη το Πατέρα. Γυρίζει λοιπόν μέ τήν θύμησή του κε, στό σπίτι, στόν χρο πού τόν γέννησε γάπη καί τόν νέστησε κόπος καί τό δάκρυ. φτασε μεγάλη στιγμή. γάπη κανε τό θαμα. «λθε ες αυτόν...». Λέγει γιος ωάννης τς Κλίμακος: «Εδον καθάρτους ψυχάς περί ρωτας σωμάτων μμανς διακειμένας· καί δή σκέψιν μετανοίας προσλαβοσαι, κ πείρας ρωτος, τόν ατόν πρός Κύριον μετενηνόχασιν ρωτα· καί πάντα φόβον περπηδήσασαι, πλήστως ες γάπην Θεο νεγκεντρίσθησαν» (PG. 5. 777). γάπη εναι δύναμη νυπολόγιστη. Καί τά βουνά γκρεμίζει. πεσμένος γυιός  αποφασίζει: «ναστάς πορεύσομαι πρός τόν πατέρα μου».
    πάρχει κάποιος πού το μεινε. Δέν εναι μόνος. Χαρακτηριστικές ο λέξεις πού χρησιμοποιε Κύριος στήν παραβολή. «ναστάς». φο δηλαδή σηκώθηκε, γέρθη πό τό πτμα του. Εναι δυνηρό τό νά «πέφτ» κάποιος πό τό ψος τς χάριτος το Θεο, πό τήν γκαλιά τς γάπης το Πατέρα. Τό δυνηρότερο μως καί τραγικότερο εναι τό νά μέν πεσμένος, ν χει τήν δυνατότητα νά σηκωθ.
     δεύτερη σκέψη εναι τό, «πορεύσομαι». Σημαίνει τήν κίνηση ποία γίνεται μετά τήν μεγάλη πόφαση γιά συνάντηση μέ τό γαπώμενο πρόσωπο. Δηλώνει τήν γενναιότητα τς καρδις, ποία ξεπερνάει λα τά μπόδια καί νακαλύπτει, τι νθρωπος δέν εναι να λογικό καλάμι, ριζωμένο στόν βορκο τς γς, λλά εναι τό θεο δημιούργημα, «κατ’ εκόνα καί καθ’ μοίωσιν» Θεο, τό ποο σκοπό χει τήν κοινωνία μέ τόν Θεό καί τήν αώνια ζωή καί μακαριότητα.
    ρα τς μεγάλης συνάντησης φτασε. ν προσέξωμε, πώς περιγράφεται σκηνή ατή, θά ασθανθομε δέος καί σωτερικό σεισμικό συγκλονισμό. Δέν πάρχει ζωηρότερη σκηνή πό ατήν τς συνάντησης το Πατέρα μέ τό παιδί.
   «τι δέ ατο μακρν πέχοντος, εδεν ατόν πατρ ατο κα σπλαγχνίσθη, κα δραμών πέπεσεν πί τν τράχηλον ατο καί κατεφίλησεν ατόν».
    κενος πού πέφτει πρτος στήν γκαλιά το λλου δέν εναι υός, ποος δέν προφθάνει κν νά ρθρώσ λόγον καί νά π «Πάτερ, μαρτον ες τόν ορανόν καί νώπιόν σου...», λλά Πατέρας. κφραση το συγκλονιστικο μεγαλείου τς νευ ρων θυσιαστικς γάπης, τς χαρς καί τς οράνιας εφροσύνης γιά τήν πιστροφή. Τήν σκηνή ατή κολουθε δεύτερη κπληξη.  «Δότε δακτύλιον ες τήν χερα ατο». Δστε του δακτυλίδι. Σημάδι τς μπιστοσύνης στό παιδί. Τό δακτυλίδι εναι στρογγυλό. Δέν χει οτε ρχή οτε τέλος. τελειότης τς γάπης. Δέχεται τό παιδί, πως εναι. «ξενέγκατε τήν στολήν τήν πρώτην». Δύο ρμηνεες δυνάμεθα νά δώσωμε στό σημεο ατό. Καί ο δύο σωστές. δεύτερη μως συγκινε περισσότερο πό τήν πρώτη:
α) Δστε του τά καλύτερα νδύματα. Ντστε τόν μέ περίλαμπρα ροχα. «τι νεκρός ν καί νέζησε, καί πολωλώς ν καί ερέθη».
β) Δστε του τήν φορεσιά τήν πρώτη, κείνη πού φοροσε ταν μενε στό πατρικό σπίτι. κείνη πού πέταξε ταν φυγε, ς χρηστη, γιά νά πολαύσ τήν ψεύτικη «λευθερία», πού το χάρισε τήν «γύμνια» τς ψυχς καί το σώματος. Ατή τήν στολή πού θά τόν κάν νά ασθάνεται νετα «στό σπίτι του». Κανένα παιδί δέν κάθεται στό σπίτι του φορντας τήν πίσημη στολή συνεχς. Κανείς δέν ξημεροβραδυάζεται, θά λέγαμε, «μέ κουστούμι καί γραβάτα» στόν οκεο χρο, γιατί τσι δέν ασθάνεται νετα, λλ’ ασθάνεται ς πισκέπτης, φιλοξενούμενος, ξένος. «Καί τόν μόσχον τόν σιτευτόν θύσατε».
   τοιμάστε τό τραπέζι τς χαρς. πνευματική εφροσύνη, τό οράνιο γαλλίαμα, Βασιλική Τράπεζα τς σωτηρίας, τό πανηγύρι τς προσωπικς συνάντησης το σεσωσμένου πλέον μέ τόν Πατέρα, κολουθεται πό τήν λλη εωχία καί χαρά, στήν ποία συμμετέχει καί λογος κτίσις το Θεο. «Καί φαγόντες εφρανθμεν...».
   δελφοί μου, ποιος πατέρας κοσμικός χει «χάσει» τό παιδί του καί βρέχει μέ τά δάκρυά του τήν στρωμνή του, ποιος γονιός περιμένει νά ζήσ τήν «πιστροφή» το σπλάγχνου του πό τήν κόλαση τς ποστασίας πό τήν πατρική στία καί τήν σπατάλη το «πατρικο πλούτου», κενος καλύτερα πό ποιονδήποτε λλο δύναται νά ντιληφθ τό μεγαλεο ατς τς συναντήσεως. κκλησία κάθε μέρα βιώνει ατές τίς μεγαλειώδεις στιγμές. Ζε τήν πορεία το νθρώπου, τήν χαρά του, τίς στοχίες του, τήν πομάκρυνσή του, πολλάκις, πό τήν πατρική στία, τήν δύνη τς λύπης γιά τήν μαρτία, τήν πόφαση τς πιστροφς, τήν περίγραπτη συγκίνηση καί οράνια εφροσύνη τς συναντήσεως μέ τόν Θεό Πατέρα, γιά τήν ποία τά σύμπαντα χαρς πληρονται καί μυστικς συνευφραίνονται ο οράνιες μέ τίς πίγειες δυνάμεις πί το φρικτο Θυσιαστηρίου, τς Εχαριστιακς δηλαδή Τραπέζης, που θυσιάζεται οράνιος μνός γιά τήν χαρά τς πιστροφς, γιά τήν συνέχιση τς ζως ες τελευτήτους αἰῶνας. Ρίγη συγκινήσεως κατακλύζουν τήν καρδιά μας, ταν κούωμε τό συγκλονιστικό τροπάριο:
«γκάλας πατρικάς, διανοξαί μοι σπεσον, σώτως τόν μόν, κατηνάλωσα βίον, ες πλοτον δαπάνητον, φορν το λέους Σου. Νν πτωχεύουσαν, μ περίδς καρδίαν· σοί γάρ Κύριε, ν κατανύξει κραυγάζω. μαρτον, σσόν με».
   Καί χαρς πληροται καρδία μας καί τά σύμπαντα μέ τήν πισφράγιση τς πανηγύρεως, μέ τό οράνιο σμα:
«πιγνμεν δελφοί το μυστηρίου τήν δύναμιν· τόν γάρ κ τς μαρτίας, πρός τήν πατρικήν στίαν, ναδραμόντα, σωτον Υόν πανάγαθος Πατήρ, προϋπαντήσας σπάζεται, καί πάλιν τς οκείας δόξης, χαρίζεται τά γνωρίσματα, κα μυστικήν τος νω πιτελε εφροσύνην, θύων τόν μόσχον τόν σιτευτόν, να μες ξίως πολιτευσώμεθα, τ τε θύσαντι φιλανθρώπ Πατρί, καί τ νδόξ θύματι, τ Σωτρι τν ψυχν μν».
δελφοί μου, χει εστόχως λεχθ, τι «οδείς γιος πάρχει χωρίς παρελθόν καί οδείς μαρτωλός χωρίς μέλλον».
  Ο ποφάσεις εναι δικές μας. Πατέρας περιμένει νά πέσ πρτος στήν γκαλιά μας.ς μήν λησμονομε, τι τρομερό δέν εναι τόσο τό νά «πέσς», σο τό νά μείνς «πεσμένος», ν χεις τήν δυνατότητα νά φτάσς στόν ορανό. Καί κάτι κόμη. να μονάχα ν πί τς γς χει τό θλιβερό προνόμιο νά μή μπορ ποτέ νά γερθ καί νά πετάξ. Τό σκουλήκι, γιατί πάντοτε σέρνεται. Εμαστε δημιουργημένοι γιά νά κληρονομήσωμε τήν οράνια Βασιλεία. Πατέρας μς περιμένει, ρκε νά γυρίσωμε. κενος πρτος θά μς γλυκοφιλήσ, κενος θά κλάψ πό χαρά γιά τήν πιστροφή καί τήν σωτηρία μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...